Zonder titel

Ze heeft een fout gemaakt. Een beginnersfout. Zij, de Ervarene, is erin getrapt. Met ogen die kunnen denken en een verstand dat kan zien. Eén nietig moment van onoplettendheid blijkt nu nefast.

Ze heeft tegen de man die ze graag ziet, gezegd dat ze hem graag ziet.

En daarbovenop heeft ze er nog achterna gegooid dat ze goed met hem kan praten.

Ze is nog wat blijven haperen, maar het was al te laat. Hij draaide zich om en viel in slaap.

Haar zeskoppige jury zit nu op een rij tegenover haar en kijkt haar vertwijfeld aan. Alle zes drinken ze thee en kraantjeswater. Drie van hen houden hun handen krampachtig rond hun stoelleuning geklemd en de jongste bladert zenuwachtig in een lijvig boek. De oudere juryleden bekijken haar met grote donkere ogen.

Lange tijd zeggen ze niets.
Ze zwijgen en staren haar aan.

Dan gooien ze de vragen naar haar toe.
Hoe is ze zo stom kunnen zijn?
Hoe heeft ze zoiets durven zeggen?
Zoiets zeggen is toch alleen veilig bij iemand die je niét zo graag ziet?
En de gevolgen, die zal ze zelf mogen dragen.

Uiteindelijk slaat de jongste het lijvig boek dicht en kondigt aan dat er geen remedie bestaat.  Maar een straf, die is er wel. En die zal ze de volgende weken aan den lijve ondervinden. Of waarschijnlijk net niet meer aan den lijve.

Zij zit alleen tegenover hen aan de andere kant van de tafel en probeert nu een koffie te bestellen. Het is druk in de zaak en de ober schiet haar wederom voorbij. ‘Een koffie, zwart’, roept ze nog. Misschien heeft hij het gehoord.

De zes kijken haar gespannen aan. Waarschijnlijk wachten ze op iets dat zij nu te zeggen heeft, wachten ze op haàr visie op de feiten. Maar zij heeft geen visie op de feiten.

Zij ziet alleen mist tegenover haar en een brede oneindige tafel die haar van de zes scheidt tot in de eeuwigheid. Plots zet de ober een zwarte koffie neer. En wat melk.  Bedachtzaam neemt ze een slok en dan weet ze het. Er bestaan twee kampen bij de mens: er zijn zij die koffie drinken, en dan zijn er de anderen die dat niet doen.

Méer valt hierover niet te zeggen.