Moeders en dochters

Er stonden 250 moeders aan de zijlijn en ze riepen: 'nee'.
Het weergalmen van hun stem reikte 7 bergen ver. Ze bewogen als razenden: ze sprongen en dansten, schudden en trilden, krijsten en stampten op de grond. Hun armen gebaarden wild en als je goed keek, dan kon je er een weigering in herkennen.
Ze stonden langs een grote rechte weg vol stoffig zand. Je kon niet zien waar hij naartoe ging, evenmin waar vandaan. In de verte bedekte een stofwolk de horizon, als een achtergelaten slurf vol modder en zand. Stilaan kwam de zandhoos dichterbij, maar het getier werd er niet stiller van, de stemmen sloegen over- golven van gejank. Onder de stofwolk marcheerden jonge vrouwen, het waren er honderden ze gingen hand in hand. Hun ogen hadden iets in het vizier, hun komst was gepland. Ter hoogte van het gebrul werden ze gestopt. Het geluid was onmenselijk, de moeders graaiden blindelings in het rond, grepen alles wat ze konden krijgen, armen, benen, een plukje haar, een hoek van een jas. Ze trokken en sleurden en gooiden ook zichzelf in de strijd. De jonge vrouwen hielden zich recht, hardnekkig bleven ze bij elkaar. Stilaan bewoog de stoet zich weer verder. Eén van hen draaide zich om, keek haar moeder in het gezicht en zei: 'wij gaan'.
Niemand kon hen stoppen.

Stories. Part 1

For M. preparing a meal was telling a story. He would never think of vitamins or calories, of health or quality. For him it were the colours and the composition, the aromas and the memories. He'd never touch recipes nor cookbooks, but walk through markets and find vegetables by smelling and weighing. At home he would invent meals based on the mood he was in. He'd crush apples when angry and roll sushis when wanting to keep things together. He'd peel onions when trying to get to the bottom of things, knead bread when missing his misses. When everything was a mess he would start counting grains. His cooking he never planned, he'd just know when to take his Japanese knife. On a specific cold Saturday morning in February M. felt it was time to get ahead of things, to prepare for things coming. So he started to chop and cut, slice and peel, mix and blend. He invented a Chinese salad and threw seaweeds in the soup. He mixed grains and chopped leafy greens. Sauteeing carrots became painting and simmering veggies was only to clean the air. He started to gather and pile and when the sun slowly started to set, his kitchen contained more exotic dishes than a king could wish for. There was one thing: M. had forgotten to invite guests.

And that moment I walked by.

Onverwacht bezoek

Iedereen heeft iemand nodig die af en toe onverwacht langskomt om ervoor te zorgen dat je ’s morgens de tafel leegruimt. Sinds kort had zij de vrouw van de stad. Melk had ze nu altijd in voorraad, vaak zelfs verse appeltaart. Spijtig genoeg kon je die niet eeuwig bewaren. Ze begon er zelf van te eten, maar werd de zure smaak beu. Dus schakelde ze over naar kruimeltaart met bramen, vervolgens naar vanillecake, jamgebakjes en hazelnootkoek, tot ze begon te experimenteren met gepocheerde peren, rijstpudding en kokostaart. Die laatste moesten echter nog sneller op. Na een tijdje kon ze het niet meer bijhouden, ze sloeg ontbijt en middagmaal over om zoetigheden in huis te kunnen houden. Af en toe zette ze ’s morgens zelfs haar wekker op. Toen hij een paar weken niet kwam, zag ze kringen op de muren verschijnen. Ze vergat ramen te sluiten, regendruppels ketsten af op de wand. Haar bed bleef onopgedekt.