Big Dinners in Marbaix

I'm schizophrenic. One day you'd define me as an action-hero, only to find me contemplating under the kitchen table the next day. A thinker collecting the lost crumbs from weeks-old bread. Today I am on that side, dealing with serious matters, i.e. evaluating my weekend. On Saturday evening my sister Tine and I welcomed 18 respectable guests in our tiny Marbaix appartment for our fourth 'In the Kitchen' diner. For two days we had been preparing the menu (are you interested?) and arranging the rooms, keeping up appearances by being nice and shiny at 18.30 when first guests arrived. 'I'm sorry, I need a nap', wouldn't have been appropriate. During the evening my habitat was the kitchen, so I could concentrate on the dishes, trying to keep everyone at a distance by a sign 'please don't talk to chef while he's cooking'. The regular bursts of laughter from the distance made sure I kept on shaking my hips between the pots and pans.

The truth is the following: I love to cook for people, but when they're about to serve the food, I run. Out. Away from any tasters who meticulously turn and try the food. So, why do I keep on confronting my dishes? Somewhere short before sunrise I found my answer: I could feel 18 lines vibrating into new directions, 18 little souls who had silently passed their social borders and had discovered some new form of sharing. Eating food that nourishes body & mind. Talking to new people who also want to talk to you. Doing yoga at 3 o'clock in the night without questioning this. Sharing ideas. Creating energy that lasts.

Now it's Monday 18.30. I see Tine crawling into her bed, she needs extensive wandering in soothing dreams. There is silence in the appartment. We both know why.

menu:
roasted autumn chestnuts
Japanese Bancha tea with shoyu for strenghtening and focus
Orange Indian lentil soup with coriander
Finely shopped maquerel salad with warm sake
mashy pumpkin-beetroot pie, yellow wild rice with balsamico and broccoli, sweet Belgian endive and tasty winter stew with wheat gluten, celeriac and carrots.
Hot amazake drink with orange, oat cookie and intenstive chocolate mousse
soy energy bar to take home

Money for nothing

Today I thought about money. How we all accept so easily that one person gets huge amounts and that another gets hardly anything. Often we pay big sums for details, and in many cases we pay little for lots. Is it with money that we prove the world -and convince ourselves- that we've done well so far, is this how we measure our value?

I was at Ecover yesterday, representing The Cooking School and explaining eco-minded people about food and being clean not only from the outside (Ecover) but also from the inside. What sense does it make to endlessly clean your house with environmentally friendly products if your inner isn't strong and pure? Ironically enough, acquiring this pureness and strenght is so simple that most people even don't take it seriously. You just have to eat a fresh natural diet and put in as much variation as you can. Discover new vegetables and prepare them in many different ways. Apart from that healthy thoughts won't do any harm as well.

So where does money slip in here? Many Ecover visitors didn't realise our message was golden information, worth more than anything else in this world. Gaining energy, feeling more peaceful and satisfied, radiating more joy into the world, all without any pharmaceutics at hand. But cheap and simple advices don't seem to convince anymore nowadays, 'cause', said an older woman, 'our health is priceless' and 'isn't life difficult?'.

www.denatuurlijkekookschool.be
www.ecover.com
www.openbedrijvendag.be

wachten

Ooit heb ik eens zo lang op iemand gewacht, dat ik na een tijdje iets wilde doen om hem te laten komen. Hem contacteren kwam niet eens in me op. Eerst begon ik mijn huis op te ruimen en toen het helemaal leeg en proper was, begon ik het te vullen. Het aanrecht kwam vol groenten te liggen, alle kleuren door elkaar. Ik zag al dat mijn communicatie verwarrend was. Het fruit hing ik in trossen aan het plafond, alle vissen zwommen verder in de groentebak. Mijn keuken werd een rariteitenkabinet, maar ik zorgde ervoor dat ik alles netjes hield. Eerst kwamen de herfstgroenten aan de beurt, die kon ik drogen, pekelen en zo langer bewaren. Ik werkte maanden lang en de gerechten stapelden zich op, af en toe nodigde ik een voorbijganger uit om opnieuw plaats te maken voor het volgende gerecht. Ik was zo onverdroten bezig dat ik de ochtend de nacht niet zag begroeten, seizoenen slopen binnen en gingen weer weg, ongemerkt. Op een stille avond werd ik plots een beetje moe, ik had lang gewerkt en mezelf niet veel rust gegund. Ik zou nu moeten pauzeren, dus ik ging zitten aan de oude keukentafel. Voor mij stond een glas, halfleeg, daarnaast een kopje. Ik bleef staren, minutenlang, tot ik besefte dat hier een mens was geweest. Ik hoefde niet meer op hem te wachten.

Het Begin

Twee weken lang waren we al onderweg, we hadden geleefd van brood, brood en nog eens brood. Soms stopten we de auto langs de kant van de weg, gewoon omdat ik niet meer kon zonder eenvoudige gekookte groenten. Die dag zetten we onze tent op op Vancouver Island, al snelde speurden we de omgeving af. Het leek een klein onooglijk winkeltje, maar de opluchting die ik voelde toen ik door de deur stapte, valt met geen boterham te beschrijven. Deze mensen wisten wat eten was en hoe je de ziel kon voeden. Eenvoudig, eerlijk en net wat ik nodig had om verder te kunnen reizen. Verse sushi, zuivere soep, warme eerlijke groenten. Sindsdien besef ik het belang van écht voedsel onderweg, op de weg, of in het leven.