Moeders en dochters

Er stonden 250 moeders aan de zijlijn en ze riepen: 'nee'.
Het weergalmen van hun stem reikte 7 bergen ver. Ze bewogen als razenden: ze sprongen en dansten, schudden en trilden, krijsten en stampten op de grond. Hun armen gebaarden wild en als je goed keek, dan kon je er een weigering in herkennen.
Ze stonden langs een grote rechte weg vol stoffig zand. Je kon niet zien waar hij naartoe ging, evenmin waar vandaan. In de verte bedekte een stofwolk de horizon, als een achtergelaten slurf vol modder en zand. Stilaan kwam de zandhoos dichterbij, maar het getier werd er niet stiller van, de stemmen sloegen over- golven van gejank. Onder de stofwolk marcheerden jonge vrouwen, het waren er honderden ze gingen hand in hand. Hun ogen hadden iets in het vizier, hun komst was gepland. Ter hoogte van het gebrul werden ze gestopt. Het geluid was onmenselijk, de moeders graaiden blindelings in het rond, grepen alles wat ze konden krijgen, armen, benen, een plukje haar, een hoek van een jas. Ze trokken en sleurden en gooiden ook zichzelf in de strijd. De jonge vrouwen hielden zich recht, hardnekkig bleven ze bij elkaar. Stilaan bewoog de stoet zich weer verder. Eén van hen draaide zich om, keek haar moeder in het gezicht en zei: 'wij gaan'.
Niemand kon hen stoppen.