Tot ik uit het steegje kwam tussen de straat en mijn achtertuin. De zon was gewelddadig, ze overdreef en deed pijn aan mijn ogen. Dat gaf me een reden om stil te staan. Ik hief mijn hoofd op en probeerde de leegte aan de overkant te zien.
En daar stond jij.
Ik zag je en alles was veranderd.
Ik kon me niet meer omdraaien en doen alsof. Want alles lag al achter mij. De verandering was geschied. Ze hadden mij geen keuze gegeven, voorbereiding was tevergeefs. De aanloop was mijn ganse leven.
Ik keek opnieuw, de zon was feller nu. Je was mooi in het stralende licht.

No comments:
Post a Comment