Regie

De clan van nonkels, tantes, neven en nichten wist even met zichzelf geen blijf. De grootmoeder was op de kast geklommen. De mater familias van 95 had het gewaagd om de ramen boven de keukenkastjes te poetsen.

Ze moest hen nu toehoren.
‘Dat is onverantwoord gedrag’, zei een vrouwenstem.
‘Je moet begrijpen, als je valt’, voegde het nichtje toe.
‘Trappen en hoogtes zijn taboe. In de tuin werken mag’, concludeerde de oom met het hoogste diploma.

De oude vrouw zei niets. Ze zweeg en keek naar al diegenen die er nooit geweest zouden zijn zonder haar. Ik zweeg ook. Het was net om wille van de trappen en de taboes dat ze het zo goed had gedaan.

‘Misschien is ze nu oud genoeg om zelf te beslissen wat ze wil’, probeerde ik nog.

Even later waren ze allemaal weg. Alleen wij twee zaten in de zetel. Het bleef een tijdje stil.

Mijn grootmoeder zuchtte diep en keek uit het raam. Ik zag een traan opborrelen in haar linkeroog. Ze was oud, waardig oud, en had een lange sliert nakomers. Je zou kunnen zeggen dat ze een reden had om te blijven. Voor even toch nog.

Het bleef stil, maar ik knikte, omdat ik het begreep. Zette me zelfs schrap. Voor het altijddurende eeuwige morgen.

Het leven heeft zijn eigen logica.