Hij is weg.

En iemand is teruggekomen.

Ondanks mijn dralen loopt hij aan de sofa voorbij. We zitten nu aan de keukentafel.
Ik zet thee en huil terwijl dikke tranen voor hij die weg is.
'Hij kan nog terugkomen,' zegt hij.
'Dat is lief', antwoord ik, 'maar iemand die weg is, komt niet makkelijk terug'.
'Ik ben teruggekomen', zegt hij.
'Ja, dat is zo', zeg ik, 'maar waarom ging je dan eerst'?
Hij zegt niets. Misschien is het een moeilijk onderwerp. Weggaan is voor de meesten een heikele zaak.
'Wij moesten allebei nog wat doen. En jij zwerft graag, Isa. In uw aders en huidcellen'.
Ik huil nog harder. 'Ik wil zo niet zijn. Dat doet teveel zeer'.
Onopvallend trek ik de fles wijn in mijn richting.
Hij zegt niets.
'Ik drink nooit alleen', lieg ik. 'In laten gaan, daar wil ik goed in worden'.
Komen gaan komen gaan komen gaan. Het stopt toch nooit.
'Jij mag zelfs gaan nu', zeg ik nog.

Alles verandert altijd (blijkbaar). Vergeet dat nooit.



(image taken from http://pascalcampion.blogspot.com/)