Life

Je knippert met je ogen en het is voorbij. Je had het moeten doen, gisteren, of daarnet. Of misschien nog net nu. Nee, nu is al te laat, het gaat vooruit en het is onverbiddelijk, de stappen zijn misschien schoorvoetend of blijven soms even staan, maar ze gaan maar één kant uit, verder het pad af, totdat het is uitgewandeld. Elke seconde dat dit door je hoofd flitst, ben je kwijt, je hebt dan even niet geleefd, maar de vergankelijkheid benadrukt. Soms helpt het om op één been te staan en het andere achteruit te strekken, met je beide armen recht vooruit en te balanceren op slechts een deel van wat je bent. Elke dag doe je het met minder om zo op het einde meer over te houden. Misschien wil je langer leven, misschien heb je nog iets te doen. Je denkt: ‘Op een dag zal het komen, op een dag schuif je al de rest opzij. Dan is er een recht pad en één zuiver uur’. Je kijkt rond, denkt, weegt af. Proberen doe je niet. Je verwacht dat het komt. Het zal op je deur kloppen of aan je jas trekken in file. Misschien struikel je er over in de gang. Het zal stil samen met andere brieven arriveren. In je ooghoek als je wakker wordt. In een spleet tussen je tanden. Uitzonderlijk tussen de lippen van je geliefde. Een enkele keer gebeurt het dat je ziet, maar niet toeslaat. Je hebt een seconde geaarzeld, en daarna is het onverbiddelijk te laat.